Rosomak

Rosomak (Gulo gulo) – gatunek drapieżnego ssaka lądowego z rodziny łasicowatych, doskonale przystosowanego do zimowych warunków życia. Jest jednym z największych – obok wydry olbrzymiej i wydry morskiej – przedstawicieli rodziny łasicowatych i jedynym współcześnie żyjącym przedstawicielem rodzaju Gulo^[3]. Ze względu na wygląd uważany był początkowo za bliskiego krewniaka psów lub niedźwiedzi. W wielu regionach niesłusznie uważany za zwierzę bardzo agresywne, wręcz krwiożercze^[4]. Ze względu na mobilny tryb życia jest zwierzęciem trudnym do obserwowania i – w efekcie – stosunkowo słabo poznanym. Jest prawdopodobnie najsłabiej poznanym gatunkiem spośród dużych drapieżników lądowych.
                                                       CHARAKTERYSTYKA

Rosomak jest największym typowo naziemnym przedstawicielem rodziny łasicowatych. Łasicowate podobnych rozmiarów – wydra olbrzymia i wydra morska – prowadzą głównie wodny tryb życia. Budową zewnętrzną rosomak przypomina niewielkiego niedźwiedzia, ale jego zachowania są typowe dla łasicowatych. Ma dużą głowę, małe oczy, małe i zaokrąglone uszy, krótki ogon i masywnie zbudowane łapy zakończone silnymi pazurami. Długość jego ciała wynosi 65-87 cm, długość ogona 17-26 cm, masa ciała od 10 do 31 kg, samice są przynajmniej o 10% mniejsze i do 30% lżejsze od samców. Zmysły węchu i słuchu są silnie rozwinięte, w przeciwieństwie do słabego wzroku.

Jenot

Jenot, szop usuryjski, junat, tanuki, lis japoński, kunopies (Nyctereutes procyonoides) – gatunek drapieżnego ssaka należącego do rodziny psowatych (Canidae). Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Nyctereutes.

                                                               OPIS

Długość ciała 49-70 cm, długość ogona 13-20 cm, masa ciała 5,5-9 kg. Futro puszyste o szarym zabarwieniu, z ciemną pręgą wzdłuż grzbietu. Bardzo charakterystyczne są odstające pasma włosów po bokach głowy – bokobrody. Pysk czarny. Z wyglądu przypomina szopa pracza, ale jenot ma ledwo przylegające do futra uszy i bardziej puszyste futro.

Bizon

Bizon (Bison bison) – duży ssak łożyskowy z rodziny krętorogich, rzędu parzystokopytnych, największy obecnie ssak Ameryki Północnej.

Cechy gatunku 

Długość 

2,1-3 m

Długość ogona 

0,5-0,6 m

Masa ciała 

450-1000 kg; największy osobnik ważył 1140 kg.

Wysokość w kłębie 

samica 1,6-1,8 m, samiec 1,8-2,0 m ; samice są (średnio) mniejsze od samców

Ubarwienie 

brązowe; przednią część ciała okrywa gęsta sierść, tworząca coś w rodzaju "peleryny" i potęgująca wrażenie masywności zwierzęcia; młode osobniki są rudawe;

Pożywienie 

trawa

Dojrzałość płciowa 

ok. 3 roku życia

Rozród 

ciąża trwa około 9 miesięcy; po tym czasie na świat przychodzi zazwyczaj jeden cielak, który już po kilku godzinach dołącza z matką do stada; czas karmienia mlekiem 7-8 miesięcy.

Bocian

Bocian biały (Ciconia ciconia) – gatunek dużego ptaka brodzącego z rodziny bocianowatych (Ciconiidae).

Charakterystyka [edytuj]

Upierzenie białe z wyjątkiem czarnych lotek. Nogi i dziób czerwone. Szyja długa, w locie wyciągnięta do przodu. Skóra wokół oczu czarna, tęczówka ciemnobrązowa lub szara. Z uwagi na słabo rozwinięte mięśnie piersiowe częściej posługuje się lotem szybowcowym, czyli wykorzystując powierzchnię swoich skrzydeł i wznoszące, ciepłe prądy powietrzne. Siłą własnych mięśni lata niechętnie i tylko na niewielkie odległości. Sposób lotu jak u bociana czarnego, do wzbicia się w powietrze musi oddać parę podskoków. Odlatuje stadami w sierpniu i wrześniu, a wraca w marcu i kwietniu. Głównie można usłyszeć jego klekot gdy wróci na gniazdo lub w czasie godów, kiedy wygina szyję tak, że głowę kładzie na plecach. Umie też pogwizdywać.

Wymiary

• długość ciała 95–130 cm
  • długość ogona 24–26 cm
  • długość dzioba: 16-20 cm^[4]
• rozpiętość skrzydeł 155–220 cm
• wysokość ok. 80 cm

Orzesznica

Orzesznica (Muscardinus avellanarius) – gatunek niewielkiego, rudego gryzonia z rodziny popielicowatych jedynego przedstawiciela rodzaju Muscardinus, mieszkającego w lasach. Żywi się orzechami, jagodami i żołędziami.
                                                              OPIS
Długość ciała 6 - 9 cm, długość ogona 5 - 8 cm, masa ciała 9 - 23 g. Grzbiet ma brązowo-szary ubarwienie rude, spód ciała jest kremowy. Przejście między tymi barwami jest stopniowe.
                                                TRYB ŻYCIA

Prowadzi nocny tryb życia. W dzień przebywa w wybudowanych przez siebie gniazdach. Buduje dwa rodzaje gniazd. Jedno z nich to gniazdo lęgowe. Ma ono jedno tylko wejście, jest umieszczone nisko nad ziemią w gęstych krzakach i miękko wyścielone. Drugi typ gniazda służy jej jako dzienna kryjówka. Jest ono zbudowane mniej starannie i umieszczone wyżej. Na zimę zapada w sen zimowy, trwający od października do początku kwietnia. Żywi się przede wszystkim pokarmem roślinnym – jagodami i innymi owocami, żołędziami, orzechami, nasionami buka. Oprócz tego zjada też pewne ilości owadów

Tukan

Tukany (Ramphastidae) – rodzina ptaków z rzędu dzięciołowych (Piciformes). Obejmuje gatunki leśne, zamieszkujące Amerykę od południowego Meksyku po Paragwaj i północną Argentynę.

Cechy charakterystyczne 

Ptaki te charakteryzują się następującymi cechami:

• długość ciała od 30 do 60 cm
• w sylwetce wyróżnia się duży, lekki dziób (niekiedy dłuższy od reszty ciała i o zbliżonej szerokości)
• dziób ma budowę ażurową, złożoną z luźnej sieci beleczek kostnych
• krańce dzioba są piłkowane
• niemal u wszystkich gatunków dziób jest bardzo barwny
• język długi, wąski i płaski dochodzący do 150 mm długości
• zwrotny palec zewnętrzny
• dość długi ogon
• dość krótkie, zaokrąglone skrzydła umożliwiające sprawny lot między gałęziami
• zazwyczaj brak wyraźnego dymorfizmu płciowego (niekiedy tylko samiec jest większy od samicy)
• stadne
• żywią się mieszanym pokarmem roślinno-zwierzęcym
• pokarm podrzucają w górę i łapią go dziobem w locie
• wodę piją jedynie z zagłębień kory i liści
• gniazdo w dziupli (nie wykuwają jej, mogą ją jedynie powiększyć)
• okres lęgowy trwa od sierpnia do lutego.
• w zniesieniu 2 do 4 białych jaj
• wysiadują oboje rodzice przez około 16 dni
• pisklęta po wykluciu są nagie, z naroślami na tylnej powierzchni nóg (siedząc na nich pisklęta unikają skaleczenia o niewyścieloną dziuplę)
• pisklęta opuszczają gniazdo po 6-7 tygodniach
• dziób osiąga rozmiary ostateczne dopiero po kilku miesiącach życia.

Gerenuk

Gerenuk (Litocranius walleri) - antylopa z rodziny krętorogich, jedyny przedstawiciel rodzaju Litocranius

Opis [edytuj]

Gerenuk osiąga ciężar ciała dochodzący do 50 kg oraz wysokość ciała dochodzącą do 105 cm. Antylopa ta ma jasnobrązową sierść. Brzuch, część piersi oraz obwódki wokół oczu są białe. Gerenuk charakteryzuje się wysmukła budową ciała, długą szyją oraz długimi nogami, które ułatwiają gerenukowi żerowanie w wyżej położonych partiach drzew. Prowadzi dzienny tryb życia. Może obyć się bez wody nawet przez całe życie.

Po około 7-miesięcznej ciąży samica rodzi jedno młode. W naturze gerenuk żyje ok. 8 lat, w niewoli do 13